“Verhalen bij oude gebouwen zijn deel van de toekomst!” Paul Tieman, kunstenaar

Paul Tieman (1968) is kunstenaar. Hij zit ook diep in de bouwhistorie. Al 14 jaar woont hij met zijn echtgenote in het ‘Huis met het Handje’ aan Achter de Barakken. Volgend jaar verhuizen ze naar Frankrijk

Uitgekeken op Belvédère?

(lachend): “Nee, zeker niet. We hebben hier ontzettend graag gewoond, maar we vinden het leuk om aan iets nieuws te beginnen. We blijven trouwens veel dingen ondernemen hier: Maastricht is niet van me af.

Waarom ben je in ooit Belvédère komen wonen?

Het is een prettige buurt met een mix van mensen: jong, oud, studenten, tweeverdieners en gezinnen leven door elkaar. Die verscheidenheid zie je in het hele gebied: met zijn geschiedenis, culturele instellingen, industrieel erfgoed, het Frontenpark… En dat allemaal op een steenworp afstand van het centrum van de stad.

Wat maakt Belvédère bijzonder voor jou?

Ik heb een grote interesse voor bouwhistorie en het cultuurlandschap. Bij het eerste onderzoek je de geschiedenis van monumenten: wanneer is welk deel van een gebouw ontstaan en wat betekent dat voor de toekomst? Een cultuurlandschap is een omgeving die door de mens is gemaakt. Die twee gaan hand in hand, zeker op deze plek. Toen we dit huis kochten wisten we al dat de Sphinx zou sluiten en dat we aan de rand van een gebied in verandering zouden wonen. We hebben daar bewust voor gekozen omdat we op zo’n plek het beste gedijen.

Wat wil je Belvédère meegeven voor je vertrekt?

Maak gebruik van wat er al is. Er is een tijd geweest dat alles wat oud was, werd afgebroken. Maar met gebouwen haal je ook de verhalen die erbij horen weg. Die verhalen zijn een deel van de toekomst. Alles begint met kennis: welke lagen zijn er allemaal te vinden en wat betekenen die? Soms zijn ze aan het oog onttrokken. Zo lag hier vroeger achter het huis een Joodse begraafplaats. De Sphinx heeft op die plek een fabriekshal gezet. Weg geschiedenis. Doodzonde. Neem de gasfabriek op de Cabergerweg: een deel blijft behouden. Dat geeft die plek iets spannends, het geeft een identiteit. Mijn stelling: Die identiteit behoud je niet door hem te slopen en er een gedenkplaatje voor in de plaats te hangen.”